wie schrijft verdwijnt

blade runner

Er komt een vervolg op Blade Runner, de cultklassieker van Ridley Scott uit 1982. Ik weet niet of dat goed nieuws is, maar ik ben wel benieuwd. ’t Is ironisch dat een film die over de onvermijdelijke, geprogrammeerde eindigheid van het bestaan gaat alsnog levensverlenging krijgt. Harrison Ford doet ik elk geval weer mee, de namen van Sean Young, Rutger Hauer (‘I want more life, fucker’) en Edward James Olmos (‘Too bad she won’t live! But then again, who does?’) worden nergens genoemd.

Het sf-noir origineel heeft grote invloed gehad, al was het alleen maar op de vormgeving van videoclips uit die jaren. Kortom, geweldige film, altijd al gevonden, in mijn roman Troje (2000) speelt hij ook nog een rol, ik bedoel maar.

Nou ja, wat ik bedoel: ik heb altijd gedacht dat ik het een geweldige film vond, maar in een dagboekaantekening uit 1982 blijk ik nadat ik Blade Runner voor het eerst zag, er exact twee woorden voor over te hebben: ‘slechte film.’

Blijkbaar is mijn smaak in de jaren daarna veranderd. Veel noir gelezen in die jaren (Chandler, Hammett), dat zal geholpen hebben. Ik zal de eenvoud van klassieke verhaalvormen hebben leren waarderen, en Rutger Hauer op waarde hebben leren schatten (en hem die monoloog aan het eind hebben vergeven). En ik zal me natuurlijk gewoon hebben aangesloten bij de in de loop van de jaren tachtig ontstane consensus dat Blade Runner een belangrijke en trendsettende film was – en mezelf onbewust met terugwerkende kracht hebben veranderd in iemand die dat meteen al vond. Maar degene die de film met een paar woorden afdeed, waar was die ondertussen gebleven? Hij was spoorloos, en ik had zijn bestaan niet eens bewust verduisterd.

Het werpt wel een nieuw licht op de functie van dagboeken. Juist als je een dagboek bijhoudt, kom je erachter dat je niet dezelfde bent als vroeger, dat de fictieve versie van jezelf die je je nu, in het heden, herinnert je originele zelf heeft overschreven. Die fictieve versie is een hersenschim; en van je originele zelf zijn alleen wat dagboekaantekeningen overgebleven, je hebt geen idee meer waar hij is. Wie ben je dan nog?

Hou een dagboek bij en je heft jezelf op. Hou een dagboek bij en je bewijst  dat degene die bestond niet meer bestaat, dat iemand zoals jij nooit heeft bestaan, en ook op dit moment waarschijnlijk niet bestaat. Het is de perfecte manier om de illusie van het zelf op te heffen; boeddhistische monniken die al zeventig jaar onafgebroken mediteren hebben al die tijd vergeefs naar dit stadium gestreefd. Had ze pen en papier gegeven.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in film, schrijven en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s