een misverstand

Amsterdam kraakt in zijn voegen onder de aanzwellende hoeveelheid toeristen, nog even en de stad wordt volkomen onleefbaar, maar omdat iedereen daar weer steeds over begint, heb ik tot nu toe altijd gedaan of het allemaal wel meevalt, en daardoor had ik mezelf ervan overtuigd dat het inderdaad wel meeviel en dat die klachten vielen onder de normale uitingen van verwende Amsterdammers die per se iets te zeiken moesten hebben. Maar toen ik een paar dagen geleden, per fiets onderweg naar de bibliotheek op het Oosterdok, bij de Nieuwmarkt verstrikt raakte in een kudde toeristen op segways raakte ook ik ervan overtuigd dat het niet helemaal goed gaat, zo.

En het gaat in de eerste plaats niet eens om de hoeveelheid toeristen, het gaat vooral om de manier waarop ze zich gedragen, ze doen alsof de stad voor hun plezier bestaat. Hoe heeft dat kunnen gebeuren, de stad was toch van ons, niet van hun? Ze fietsen niet van A naar B, zoals wij, ze fietsen langzaam slingerend maar een beetje rond op hun huurfietsen, en onderwijl kijken ze ook maar een beetje rond. Wanneer je belt, kijken ze verwonderd op, en ontdekken dat er op hun fiets ook zo’n ding zit, en vrolijk bellend zwalken ze verder. En als ze te voet zijn, is het fietspad ook trottoir, want er rijden toch geen auto’s?

Wat steekt is dat ze geen boodschap aan je hebben. Je voelt je bekocht, en betrapt, omdat de stad waarin jíj je beweegt, de stad waarin mensen zoals jij werken, uitgaan, boodschappen doen, van A naar B fietsen, kortom, léven, door hen niet wordt erkend, omdat hij voor hen niet blijkt te bestaan. De toeristen maken de stad los van haar bewoners, ze nemen de bewoners niet serieus, alsof die bewoners, wij dus, geen hoofdbestanddeel van de stad zijn, maar een vreemd bijverschijnsel, bijna onzichtbaar, iets neveligs waarmee je geen rekening hoeft te houden. Met al je haast om te werken, uit te gaan, van A naar B te komen, boodschappen te doen, te leven, ben je gereduceerd tot een onderdeel van het decor van de bezoekers, en dan nog niet eens een belangrijk onderdeel.

En daarom voel je je bekocht en betrapt. Je dacht altijd dat je in een normale stad woonde en werkte, dat je een vanzelfsprekend element van die stad was, maar opeens is die stad aan het verdwijnen. Met elke toerist die zich op haar straten begeeft verandert Amsterdam weer iets meer in een evenement dat zijn werkelijkheid uitsluitend ontleent aan het feit dat het door toeristenogen wordt waargenomen. En terwijl je je verbeten door de kuddes toeristen probeert heen te werken, knaagt het verontrustende idee dat die stad die verdwijnt misschien wel nooit heeft bestaan en dat alle ernst waarmee je tot nu toe door het leven ging altijd al was gebaseerd op een misverstand.

Je voelt je als de man uit het sprookje die er jarenlang vanuit ging dat hij in een gezellig dorpje woonde met een pittoreske bevolking met wie hij het goed kon vinden, tot hij op een van zijn wandelingen op een hek stuitte, en een kassa waarvoor een lange rij stond, gevormd door mensen die blijkbaar zijn dorpje wilden bezoeken. Hij liep langs de rij en toen hij aan de andere kant van het hek was aangekomen, keerde hij zich om, zodat hij kon zien wat er op het grote bord stond dat boven de weg hing. ‘Hier heb ik dus al die tijd gewoond,’ mompelde hij toen hij weer naar binnen liep, en onderweg naar zijn huisje, dat hoe dichter hij het naderde steeds minder op een huisje ging lijken en steeds meer op een grote beschilderde paddenstoel, herhaalde hij peinzend het woord dat hij op het bord had zien staan, ‘Efteling, Efteling.’

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op een misverstand

  1. Marc zegt:

    Treffend en mooi geschreven. Aangifte doen Rob. Je stad wordt belegerd.

  2. Lysbeth zegt:

    Amsterdam verdient wel veel geld met het toerisme! Het huren van een appartement is nergens zo duur als in Amsterdam. Maak het nog wat duurder en de toeristen blijven vanzelf weg. Zorg, dat de drugshandel en het drugsgebruik verdwijnt, dan heb je ook veel kans dat er minder mensen komen

  3. els iping zegt:

    mooi stuk! Mij uit het hart gegrepen.

  4. Pingback: niet twee keer in dezelfde rivier | reddend zwemmen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s