nooit meer slapen (i)

Deze week lees ik elke nacht na het nieuws van 01.00 uur een kort stukje voor bij Nooit meer slapen van de vpro. Hieronder het stukje dat ik vannacht voorlas, geïnspireerd door het referendum over de koopzondag in Ede (waar ik een deel van mijn jeugd doorbracht) en een opiniestuk dat Marcel ten Hooven daarover afgelopen weekend in de NRC publiceerde, ‘Een publieke rustdag is goed voor iedereen’.

nooit meer zondagmiddag

Op zondagmiddagen in Ede stond de tijd zó stil, dat je bang was dat de wereld de avond niet zou halen; lang voordat het donker was zou de aarde en alles wat ze aan leven met zich meedroeg van ouderdom verkruimelen en op een kleine kosmische windvlaag verwaaien tot alle sporen waren uitgewist.

Alleen de kerken waren open. De rest zat dicht; de huizen, de winkels, zelfs de lucht. Je kon eindeloze wandelingen met de hond maken zonder iemand tegen te komen. Het centrum zag eruit alsof er zojuist een aanval met een neutronenbom had plaatsgevonden: alle gebouwen intact, de bewoners dood.

Toen ik in Amsterdam ging wonen, bleek tot mijn opluchting dat er op zondag gewoon een aantal winkels open was. Je kon op zondag de deur uit en een boek kopen! Het was een weldadige luxe. Later kwamen de koopzondagen en hoefde je op zaterdag nooit meer voor twee dagen boodschappen te doen, wat ik ook wel handig vond.

Leve de koopzondag. Ik begrijp de argumenten tegen een jachtige vierentwintiguurseconomie, ik begrijp de bezwaren van kleine zelfstandige winkeliers en ik begrijp het idee dat we rustpunten nodig hebben. Maar ik denk dat we die rustpunten dan maar zelf moeten inlassen, alleen of groepsgewijs. Niemand weerhoud je ervan om op zondag géén boodschappen te doen, of op welke andere dag dan ook.

Soms klinkt in de protesten tegen koopzondagen het idee door dat winkelen zelf iets verdachts zou zijn, iets dat moet worden beperkt. Maar ik ben blij met winkels. Ik kan uren in het bos lopen zonder één commerciële gedachte, maar ik vind het ook prettig om naar een winkel te lopen en iets aan te schaffen. En ik verlang niet terug naar die zondagmiddagen in Ede – ergens heb ik het idee dat er nu nog steeds zo’n middag gaande is, dat ik om een uur of vier uitgeput in slaap ben gevallen en dat alles wat ik sindsdien heb meegemaakt een vreemde, magische droom is.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in verhalen en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op nooit meer slapen (i)

  1. Chiel Jasperse zegt:

    Mooi stuk en zeer herkenbaar!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s