nooit meer slapen (iv)

Deze week lees ik elke nacht na het nieuws van 01.00 uur een kort stukje voor bij Nooit meer slapen van de vpro. Hieronder het stukje dat ik vannacht voorlas, geïnspireerd op een column van Emma Brockes in The Guardian van gisteren over nostalgiemoeheid. Ze schreef dat alles waarover we nostalgisch zouden kunnen zijn, meteen oproepbaar is (bijvoorbeeld tv-programma’s uit onze jeugd). Het verleden staat ons voortdurend ter beschikking, niet alleen omdat we op de sociale media elke dag weer met foto’s van bekenden worden geconfronteerd, foto’s van nu maar ook foto’s van vroeger, maar ook omdat facebook nu ons ook foto’s van jaren geleden uit onze eigen tijdlijn voorschotelt. De verrassing is er af, er zijn straks geen gaten meer in ons verleden, alles is al opgevuld. Ze heeft het ook over het effect daarvan op reünies.

de klas van 1980

Het was ondertussen vijfendertig jaar sinds we eindexamen hadden gedaan, en op de reünie begroetten we elkaar als oude vrienden en vriendinnen. We zagen er precies zo uit als we hadden gedacht, we zagen elkaars foto’s vrijwel dagelijks langskomen. Vakanties, kinderen, echtscheidingen, tweede leg-huwelijken – we wisten alles al. Daar stonden we dan. Waar moesten we het eigenlijk over hebben?

En het was nog wel zo goed begonnen. Nadat we onze jassen hadden opgehangen, waren we stuk voor stuk enthousiast de zaal in gebeend, met uitgestoken handen om iedereen te begroeten. Maar omdat we alles al wisten, waren we binnen vijf minuten uitgepraat. We konden vragen naar de reis naar de feestzaal, want die hadden de meesten van ons nog niet op de sociale media gedeeld. Sommige van ons hadden zich speciaal voor de gelegenheid in het nieuw gestoken. Dat was dan ook nog een gespreksonderwerp: kleren die we nog niet van foto’s kenden. Goh, waar heb je dat gekocht? Laten maken? Waar? Maar ook daar raak je op een gegeven moment over uitgepraat. Zo nu en dan maakte iemand een grapje of een scherpe opmerking. Geen enkele overschreed de honderdveertig tekens. Veel daarvan had ik al eerder gehoord.

Gelukkig kwamen toen Jan Maarten en Yvette binnen, die niet aan sociale media doen. We schrokken ons dood. Jezus Christus, wat was daarmee gebeurd, wat waren díe oud geworden sinds de laatste reünie, hoe lang geleden was dat, acht, negen jaar? Geen idee, het is tenslotte alsof we elkaar elke dag zien. Maar die Maarten en Yvette, aan wat voor ziekte leden die in godsnaam? Ze zeiden dat er niets aan de hand was, maar dat leek ons onwaarschijnlijk. Nee, echt, we zijn kerngezond, zeiden ze, maar wat zijn jullie allemaal oud geworden! Gaat het wel goed met jullie? Dat was de druppel. Alsof wij degenen waren die iets onder de leden hadden. De aanstellers. Misschien moeten we ze de volgende keer niet meer uitnodigen. Als ze dan überhaupt nog leven.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in verhalen en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s