nooit meer slapen (v)

Deze week lees ik elke nacht na het nieuws van 01.00 uur een kort stukje voor bij Nooit meer slapen van de vpro. Hieronder het laatste stukje, dat ik vannacht voorlas, geïnspireerd op het nieuwsverhaal waarvan de afgelopen week elke dag wel weer een nieuwe aflevering verscheen: de Amerikaanse tandarts die in Zimbabwe een leeuw doodschoot die Cecil heette.

de laatste patiënt

Tandarts Van Woerkom legde het materiaal voor de volgende patiënt klaar op het kleine plateautje naast de spoelbak. De haakjes, het spiegeltje, alles netjes naast elkaar, kaarsrecht, altijd op dezelfde volgorde. Hij had het nooit iemand verteld, maar hij legde ze op alfabet. Toen alles goed lag, diepte hij zijn brillendoekje uit de zak van zijn witte jas en maakte zijn bril schoon, eerst het linker-, daarna het rechterglas. Toen de glazen gereinigd waren, zette hij zijn bril weer op en knikte tevreden. Hij was klaar voor de volgende patiënt.

Net toen hij Mariëlle wilde waarschuwen dat hij zover was, kwam ze zelf al binnen, zonder kloppen, rood aangelopen en nerveus. ‘Een leeuw,’ fluisterde ze. ‘In de wachtkamer.’

Van Woerkom zoog zijn onderlip naar binnen en knikte. Het moest een keer gebeuren. ‘Laat maar binnen,’ zei hij zacht. Mariëlle wilde protesteren, maar hij hief zijn hand op. ‘Laat maar binnen,’ herhaalde hij, dit keer met enige stemverheffing. ‘Het is goed zo. Bel de rest van de patiënten af en ga daarna naar huis.’

Mariëlle drukte zich met haar rug tegen de deur. De leeuw liep langzaam de behandelkamer binnen, schudde zijn manen en keek om zich heen. Van Woerkom had even de indruk dat het beest naar hem knikte, maar dat kon verbeelding zijn geweest. De leeuw sprong soepel in de stoel, draaide zich op zijn rug en wees met een voorpoot naar zijn linkerwang. De stoel zwaaide vervaarlijk heen en weer, maar bleef staan.

‘De pijn zit links?’ vroeg Van Woerkom. Hij was zich ervan bewust dat zijn stem hoger klonk dan normaal. Ergens in de verte hoorde hij de voordeur dichtslaan. Waarschijnlijk Mariëlle die zich uit de voeten maakte.

De leeuw sperde zijn bek wijd open. Van Woerkom stelde de lamp af, pakte het grootste haakje dat hij had en stak zijn hoofd naar binnen. De geur was overweldigend.

 

 

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in verhalen en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s