een paar rechtvaardigen

croque mort (aap als doodgraver) Joseph Stevens

Vanmorgen, om een uur of tien, stond hier de afnemende maan boven de Noordzee. De vlekken van de maan hadden precies dezelfde tint als de lucht – waardoor de maan iets fragiels kreeg, alsof ze een bol was met doorzichtige delen, of een doorzichtige bol die deels beslagen was met gelige algengroei.

’n Eind over de boulevard gewandeld, die toen nog leeg was, op wat joggers en fietsers na, straffe wind, zon en schaduw sterk gescheiden. Daarna naar Mu.ZEE, voluit Kunstmuseum aan zee.

Je zou denken dat een museum met die naam aan de boulevard zou liggen, maar nee, het ligt midden in de stad, aan een smalle straat, een groot modernistisch gebouw met een glazen gevel, in de jaren vijftig als socialistisch warenhuis ontworpen door dezelfde architect die het Postgebouw ontwierp, Gaston Eysselinck. Er liepen middelbare-scholieren rond, met tekenblokken om schilderijen na te tekenen, verder waren er erg weinig bezoekers. Ook mét de kunst maakte het gebouw een lege indruk, alsof de opgehangen schilderijen en de neergezette objecten een noodoplossing vormden totdat de definitieve bestemming voor het gebouw was gevonden. Veel blokjes van het visgraatparket zaten een beetje los, en met verlichting was men zuinig.

Net zoals Sodom en Gomorra aan een paar rechtvaardigen genoeg hadden om gered te worden (maar helaas), heb je in een museum maar een páár schilderijen nodig om het bezoek de moeite waard te maken. Alles bekijken is waanzin, dan voel je op een gegeven moment alle energie uit je wegstromen – nee, het is anders: op een gegeven moment merk je dat alle energie uit je is weggestroomd, je  slentert maar een beetje door, als een zombie met artistieke verplichtingen.

Vooral geraakt door Croque mort (aap als doodgraver), een klein negentiende-eeuws schilderij van Joseph Stevens, waarop, inderdaad, een aap als doodgraver staat afgebeeld, met een steek en een schop en een lantaarn, op een kerkhof, in de sneeuw. Die gelaten blik van de aap, en die blote voeten van hem, als magere handen in de sneeuw. En die roze vegen in de sneeuw ook, op de een of andere manier, net boven de handtekening.

Je zou er meteen een boek bij willen schrijven, om dit als omslag te kunnen gebruiken, maar dat zou overbodig zijn, want we hebben dit schilderij al. En ’t zou ook helemaal geen goed omslag zijn. Toch, je zou er iets mee willen doen – van de muur halen en mee naar huis nemen, bijvoorbeeld. En dan misschien niet eens dat schilderij, maar dat aapje. Om thuisgekomen die handvoeten warm te blazen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op een paar rechtvaardigen

  1. Debbie zegt:

    Wat een prachtige, want tedere, laatste zin!

    Ongeveer 13 jaar geleden ben ik een paar dagen in Oostende geweest. Ik vond het een fascinerende mix van nostalgisch verleden & Belgische lelijkheid. Geweldige badplaats, omdat het niet is volgens de clichés van een badplaats. Ik wil graag weer eens terug.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s