de laatste meters

 

‘Trivialité!’ riep hij. ‘Trivialité!’

Zijn moeder had me hier al voor gewaarschuwd. Ze zette beneden de ketel op het vuur, dus ik zou in ieder geval moeten blijven tot de thee klaar was. ‘Wat aardig dat u weer eens langskomt,’ had ze gezegd nadat ze mijn jas had aangenomen. Ik was twintig jaar geleden voor het laatst geweest. ‘Melchizedek krijgt zo weinig bezoek.’

Zij noemde hem dus inmiddels ook Melchizedek. Toen we studeerden heette hij nog gewoon Marius.

‘Ik kwam Johan op straat tegen,’ zei ik. ‘Van hem hoorde ik dat Mari… Melchizedek weer thuis was.’

‘O, al weer tien jaar. Ik zorg toch het liefst zelf voor hem.’ Ik keek naar haar en dacht: ze is hier veel te oud voor. Marius is hier ook te oud voor. Of ik er zelf te oud voor was, wist ik niet, ik kwam gewoon langs bij een oude studievriend, zoiets was een handeling zonder leeftijdslimiet.

‘Trivialité!’ riep Marius weer. Het was eigenlijk meer kraaien wat hij deed. Hij zat op zijn bed en boog zich naar me toen in een houding die hij zelf als vertrouwelijk zou zien. ‘Ik kan me alles herinneren, alles!’ Hij gaf een harde klap op zijn schedel. Tussen de haren schemerden littekens. ‘Hier zitten kilometers film in, kílometers! En ze blijven zich met de snelheid van het licht ontwikkelen!’

Ik zat naast het bed op een keukenstoel en luisterde of ik beneden de ketel al hoorde fluiten.

‘Alles wat ik zie wordt vastgelegd op film,’ zei hij. ‘Met de snelheid van het licht. Vastgelegd en meteen ontwikkeld. Kun je je voorstellen’ – hier laste hij een bestudeerde pauze in – ‘kun je je voorstellen hoe zeer dat doet? Dus ik wou het openmaken om er wat uit te halen, het liefst zoveel mogelijk, zodat het minder zou gaan knellen. Maar nee.’ Hij schudde bedroefd zijn hoofd. ‘Ze hebben me verkeerd begrepen.’ Hij boog zich weer samenzweerderig naar mij toe. ‘Ze dachten dat ik wilde kijken hoeveel onbelichte film ik nog had!’

Hij schoot achterover en sloeg zich lachend op de knieën. ‘Het idee! Alsof je met die wetenschap zou kunnen leven!’

‘Ja, ja,’ zei ik. Onbelichte film. Zo lang ging het dus al slecht met hem; hij had de hele digitale revolutie gemist.

Marius ging weer rechtop zitten. ‘Stel je voor,’ zei hij, ‘stel je voor dat je op een gegeven moment weet: ik ben aan m’n laatste meters film toe, daarna is het op. Waar kijk je dan naar, waar je blik op te richten?’

‘Ja,’ zei ik, terwijl ik mijn benen over elkaar sloeg. ‘Hoewel.’

‘Ja,’ knikte hij, ‘hoewel.’ En hij bleef die woorden herhalen tot ze elke betekenis hadden verloren.

Gelukkig kwam na een paar minuten zijn moeder binnen met de thee. Ze zag lijkbleek, alsof de tocht met het beladen dienblad het uiterste van haar krachten had gevergd.

‘Een lekker kopje thee, Melchizedek, voor jou en je bezoek.’

‘Dank u wel mevrouw,’ zei ik, en ik voelde dat ik te oud was voor die tekst, dit was iets wat je zei als je bij een vriend van de middelbare school langs ging.

‘Pak maar hoor,’ zei Marius’ moeder. ‘Ik heb ook koekjes meegenomen.’

Ik pakte een kopje van het dienblad en vroeg me af waar ik het neer moest zetten. Ondertussen zat Marius roerloos naar zijn moeder te staren, met gebalde vuisten en een van afkeer vertrokken gezicht. In zijn hoofd kon ik de camera horen snorren.

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie, verhalen en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op de laatste meters

  1. Schitterend! Subliem! Hoe je ineens een hele wereld ontsluit in die paar alinea’s. Grandioos.

  2. pdrift zegt:

    Heel mooi.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s