de ondraaglijke zwaarte van het meubilair

Vanmiddag bezocht ik in het Stedelijk Museum de tentoonstelling Wonen in de Amsterdamse School, volgens de site van het museum ‘een spectaculair overzicht van interieurontwerpen van de Amsterdamse School: meubelen, lampen, klokken, keramiek, textiel en grafische toepassingen als behang. De tentoonstelling bevat meer dan 500 bijzondere ontwerpen van onder meer Jaap Gidding, Michel de Klerk, Piet Kramer, Hildo Krop en Marie Kuyken.’

Ik hou erg van de Amsterdamse School, maar dan toch vooral van de architectuur, niet van de interieurs – terwijl voor zowel gevels als inrichting vaak dezelfde namen verantwoordelijk zijn. Het is blijkbaar een stijl die aan de buitenkant beter werkt dan aan de binnenkant.

P1020200P1020199

De tentoonstelling begint met een opstelling van klokken, die eruit zien alsof ze elk moment kunnen openklappen om vervolgens gemeen scherpe projectielen op de nietsvermoedende bezoeker af te schieten; na sluitingstijd schuiven ze hun pootjes uit en waggelen met verbazingwekkende snelheid door de verlaten zalen van het museum, hier en daar wat ontlasting achterlatend in de vorm van een schroefje of een tandraadje.

P1020192P1020194

Daarna komt het meubilair, zowel voor kantoor als thuis. Vooral de meubels voor woningen stralen een beklemming uit die mij de adem beneemt. Ze zijn niet zozeer lelijk als wel te zwaar, te log, ze zuigen zuurstof op, naar adem happend zit je in zo’n stoel, het zou je niet verbazen als de zijkanten naar binnen schoven om je langzaam samen te drukken.

P1020196P1020193

Hoe kan je in zo’n interieur ooit een vrolijk, luchtig gesprek hebben? Gesprekken zijn loodzwaar, het hele interieur is loodzwaar, het zijn meubels die extra zwaartekracht opwekken. Je voeten slepen over de grond als je van de ene kamer naar de andere loopt, van een sprongetje maken kan in zo’n huis al helemaal geen sprake zijn. Kinderen die hun ouders iets proberen te vertellen barsten trillend van de zenuwen in tranen uit. Als er visite is, vallen de gesprekken na twee minuten stil; als het eerste kopje koffie op is, kijkt het bezoek naar de klok op de schoorsteen en zegt schor dat ze maar weer eens op huis aan moeten (voor die klok ze onder vuur neemt). De bewoners kijken ze zwijgend na. Daarna trekken ze zich doodmoe terug in een streng bed, waar ze bedrukt zwijgend loodzware kinderen gaan verwekken.

P1020197

Ik was, kortom, blij dat ik later op de afdeling Vormgeving nog wat meubilair tegenkwam waaromheen meer zuurstof hing.

P1020201

Maar dan toch ook nog dit: in de ruimte waarin die klokkenberg stond, werden oude films van Amsterdam vertoond. Straatbeelden in zwart-wit (al staat zwart-wit in de praktijk natuurlijk voor diverse tinten grijs.) De Amsterdamse School van buiten, toen ze nog nieuw was. Dat was erg mooi om te zien.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in kunst en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s