in de torenflat poep je paracetamol

P1020221

Naar High-Rise geweest, de film van Ben Wheatley naar het boek van J.G. Ballard. Over een pas opgeleverde betonnen torenflat waarin onder de bewoners een klassenstrijd uitbreekt, steeds meer wordt toegegeven aan animale instincten en alle laagjes beschaving achter elkaar verdwijnen. Kortom: chaos, het recht van de sterkste strijdt met het recht van de slimste en het recht van de rijkste. (Op een bepaald moment in deze ontwikkeling, als de chaos al een flink stuk op gang is, doet het interieur van de flat denken aan kraakpanden uit de jaren tachtig.) Mooi in beeld gebracht, al had het iets gruiziger gekund, het boek is ook niet erg glad en gestroomlijnd. Wat wel goed is: dat de film zich afspeelt in een jarenzeventig-decor, dat ze het verhaal dus niet hebben proberen te actualiseren (afgezien van een geluidsopname van Margaret Thatcher aan het eind – die was nog geen prime minister in 1975,  toen het boek verscheen.) Goeie freudiaanse symboliek ook hier en daar, helemaal in de (niet al te subtiele) geest van Ballard. Minder goed: de schmierende wijze waarop Jeremy Irons de architect van de torenflat speelt, die helemaal bovenin een penthouse bewoont. In wit gehuld, in een witte werkkamer – God zelf natuurlijk, die over zijn schepping waakt; al is ‘waakt’ niet helemaal het goede woord. Die zijn schepping wraakt?

Geen slechte film dus, met net zo weinig verhaal als het boek. Zodra ik las dat High-Rise ging draaien, had ik muziek van Suede in m’n hoofd, en dan vooral de regel ‘In the high-rise, you shit paracetamol.’  Een vreemde zin, maar op de een of andere manier ook weer erg goed. Toepasselijk ook: vroeger dook de naam Ballard regelmatig op in artikelen over Suede, in het werk van zowel band als schrijver spelen troosteloze betonnen buitenwijken een grote rol. (Al vonden de personages van Ballard altijd wel ergens een harde vorm van troost: in seks, in het bewust crashen in auto’s.)

Suede – ik had jarenlang nauwelijks aan die band gedacht, maar in de jaren negentig heb ik er veel naar geluisterd. Als logische erfgenamen van The Smiths (met iets meer flamboyantie dankzij een flinke dosis vroege Bowie) hadden ze ook nog wel genoemd mogen worden in het hoofdstuk over muziek in Kind van de verzorgingsstaat, als ik in dat boek tenminste naar volledigheid had gestreefd, wat niet zo is. Het was meeslepende meezingmuziek, maar dan niet met z’n allen, nee, juist niet – in je eentje, terwijl de regen langs de ramen druipt en de schemering het einde van weer een lege dag aankondigt.

Maar als je dan op zoek gaat naar de bron van dat vreemde maar rake citaat over de torenflat en de paracetamol blijkt die hele zin niet te bestaan. De bron is het nummer ‘My Insationable One’, maar Brett Anderson zingt iets anders, het is niet de torenflat, het is de roltrap: ‘On the escalator, you shit paracetamol.’ Elders in het nummer komen op vergelijkbare momenten de termen ‘high life’ en ‘high wire’ langs, maar nergens een high-rise te bekennen. Je geheugen is weer eens zijn eigen, corrigerende en scheppende gang gegaan.

Natuurlijk ga ik dan op YouTube weer allerlei nummers van ze aanklikken, en meteen weet ik alles weer, en worden gebieden bereikt die jarenlang droog hebben gestaan, wordt iets bevestigd wat jarenlang is ontkent – en je vraagt je af waarom je nooit meer naar ze hebt geluisterd – dit is toch allemaal van een prachtige meeslependheid? Maar de muziek blijft nog urenlang in je hoofd rondzingen en verandert langzaam maar onontkoombaar in een dreinende, lauwe pap die de rest van de dag tussen je oren blijft rond klotsen, tot ze langzaam wegsijpelt, god mag weten waarnaartoe; je hebt geen enkele neiging haar achterna te reizen, je bent blij dat je ervan af bent .

Goed, dat citaat had ik me verkeerd herinnerd, maar ze maakten wel ooit een nummer dat ‘High Rising’ heette. Dat was een larmoyant nummer (hun snelle nummers waren altijd beter dan de ballads), maar de laatste, steeds weer herhaalde regels drukken perfect uit wat we al die jaren van popmuziek hebben verlangd:

‘Stop making me older/ Start making me new.’

(Het is, ben je dan geneigd daaraan toe te voegen, maar goed dat dat nooit gelukt is. )

 

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in film, hier wonen ook mensen en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s