wakker in een vreemde wereld

 

ShellgebouwAmsterdam P1020263 P1020264

Dinsdagavond naar een avond van De Gids in EYE. Ik loop door de IJ-passage van het Centraal Station naar het IJ, loop door naar de pont en als ik naar de overkant kijk – het is nog volop licht, en zonnig – zie ik de A’DAM Toren, zoals de Shelltoren tegenwoordig na de renovatie heet. Hij lijkt slanker, door de langwerpige ramen, en toegankelijker, door de nieuwe opbouw. Ik hield wel van de strengheid van de oude toren, maar met strengheid is het gedaan – ik zie de schommel op de omloop helemaal bovenin, op honderd meter hoogte, twee schommels, er zitten mensjes in, ze schommelen rustig heen en weer, over de rand, steeds weer over de rand, en weer terug, en weer heen, heen en terug, kalm en soepel.

Ik heb erover in Het Parool gelezen, ik wist ervan, toch is het een verbijsterend gezicht. Het is of alles anders is, of ik net uit het station kom en nu mijn eerste blik werp op een vreemde stad. Ik ben uitgestapt in een film, een sciencefiction roman. Dit is wat we hier doen – we schommelen bovenop hoge torens.

De toren  is gereduceerd tot de basis van een schommel, het onderstuk dat er niet meer toe doet, die mensjes op die schommel daar helemaal bovenin beheersen het hele beeld, en tegelijkertijd is het allemaal zo terloops, want alles is groter dan die schommels en de mensjes: het IJ, het station achter me, de heen en weer varende ponten, het verkeer, de krioelende massa, de hemel, de laagstaande dalende zon. Maar bovenop die toren aan de overkant wordt achteloos geschommeld en  dat verandert alles.

Ik ken deze nieuwe wereld nog niet, ik ben nog maar net aangekomen, het is een hedonistische wereld. Kom op, het is maar een attractie bovenop een toren, hoe kan zoiets alles veranderen? En toch lijkt alles anders.

De pont komt, ik laat me meenemen naar de overkant, naar de toren, bovenop wordt nog steeds geschommeld. Ik kan mijn ogen er niet vanaf houden. Bovenin is het ongetwijfeld anders, hectischer, met wind, en gespen, en riemen, en gegil en geschreeuw. Maar hier beneden zie je alleen de geluidloze soepelheid.  Niets is meer zeker voor de millenials, studie, werk, huisvesting – maar ze hebben schommels op torens, ze wonen in een reusachtige speeltuin.

Grote politiewagens zwenken naar de toren, zie ik als we afmeren. Ik weet niet wat ze daar gaan doen. Ik loop naar EYE, de politiewagens staan stil bij de toren. Als ik anderhalf uur later EYE uit loop, staan ze er nog steeds. Het schemert, aan de overkant snoeren van lichtjes in donkere gebouwen – de stad is al donker, de lucht is nog licht. Het water weerkaatst die lichtere lucht. Bovenop de toren wordt nog steeds geschommeld.

Als ik thuis kom en m’n laptop aanzet zie ik waarom die politiewagens naar de Toren reden: terwijl er werd geschommeld was er aan een andere kant van de omloop iemand naar beneden gesprongen.

 

(de foto van de oude Shelltoren komt van Wikipedia)
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op wakker in een vreemde wereld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s