een nieuw begin

 

De etage van Ferdinand was uitgebrand en hij woonde nu tijdelijk in een heel ander deel van de stad, aan de andere kant van de ringweg, waar de woonblokken ver van elkaar stonden, met veel groen ertussen. Zoveel daglicht was hij niet gewend, in de smalle straat waar hij had gewoond verdween de schemering nooit helemaal, met uitzondering van die paar dagen per jaar dat de zon in de late middag aan het eind van de straat stond en al het groezelige vuil met één veeg van zijn gouden licht leek weg te vagen. Dat ga ik wel missen, dacht hij.

Verder was hij erg tevreden. In de wisselwoning waarin de woningbouwvereniging hem had ondergebracht, stonden weinig meubels, en geen daarvan was van hem. Vrienden en bekenden waren komen aandragen met allerhande huisraad, waarvan hij het meeste had opgeslagen in de kelderbox die bij zijn nieuwe etage hoorde. Op zijn werk had zijn chef een inzameling georganiseerd die een paar duizend euro had opgeleverd. Ferdinand wist niet of dat veel of weinig was, er was nooit eerder zo’n inzameling geweest, maar hij had een dankbaar toespraakje gehouden waarvoor zijn collega’s hadden geklapt, glimlachend, en met half dichtgeknepen ogen.

Elke avond liep hij na het eten een rondje door zijn nieuwe buurt. Hij had er vaak van gedroomd om alle spullen die hij in de loop der jaren had verzameld op te ruimen, en hij voelde zich opgelucht dat dat nu eindelijk was gebeurd, zonder dat hij er iets voor had hoeven doen.

Waar hij niet tegen kon, waren de mensen die hem voorhielden dat zo’n brand een blessing in disguise zou kunnen zijn, dat hem hierdoor de kans werd geboden opnieuw te beginnen, de kans te bepalen wat écht belangrijk was in het leven, waar het nu wérkelijk om ging. Telkens wanneer hij dit hoorde, beving hem een doffe woede. ‘Zal ik jouw etage dan een keer in brand komen steken?!’ schreeuwde hij dan. ‘Geef dan even van te voren door wanneer je niet thuis bent, anders heb je er niets aan.’

Hij kocht een plattegrond van de stad die hij aan de muur hing en waarop hij de adressen markeerde van de mensen die hem hadden aangesproken op zijn mogelijkheden voor een nieuw bestaan. Het werden er steeds meer. Hij begon een route te ontwerpen die hem in staat zou stellen in één nacht al die adressen af te werken. Het was nog een heel gepuzzel om tot de snelste route te komen, ook omdat er zo nu en dan een nieuw adres op de kaart moest worden gemarkeerd. Sommigen mensen woonden hoog, dat was een probleem, dan kon je vanaf de straat niets naar binnen gooien. Een ander probleem was dat hij natuurlijk meteen de hoofdverdachte zou zijn. Zelfs als hij ervan afzag alle adressen in één nacht af te gaan, maar ervoor koos het over een paar weken of desnoods maanden uit te smeren, zouden ze op een gegeven moment bij hem uitkomen. Een oplossing was om er ook adressen erbij te betrekken waar hij niemand kende, maar de onrechtvaardigheid daarvan stuitte hem tegen de borst.

Wanneer hij ’s avonds na zijn avondwandeling terugkeerde in zijn lege etage keek hij tot diep in de nacht naar politieseries in de hoop dat er een geval zou worden behandeld dat op het zijne leek, en waarvan hij iets zou kunnen leren op het gebied van uitvoer en alibi’s. Meestal werden er diverse politieseries tegelijk uitgezonden, en hij switchte van zender naar zender om maar niets te missen.

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in verhalen en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s