grote stappen, nooit thuis (2)

 

tram-in-amsterdam

Bij halte Amstelkade op de Rijnstraat stond opeens  een gele tram. Een kleine schok, want deze trams rijden al zo’n vijftien, twintig jaar niet meer rond in Amsterdam. Maar de schok volgde niet metéén op de waarneming: er zat ruimte tussen, in tijd uitgedrukt misschien niet meer dan een kwartseconde – en tijdens die kwartseconde was ik niet verbaasd of verrast, want ik zag niets ongewoons, ik zag gewoon een tram bij een halte staan.

Want dit waren de trams die hier rondreden toen ik begin jaren tachtig naar Amsterdam kwam, en die nog jaren bleven rondrijden, in verschillende, steeds wat hoekiger varianten, maar altijd in diezelfde kleur geel, met een grijze band daaronder. Blijkbaar is vijftien, twintig jaar afwezigheid niet lang genoeg om helemaal te verdwijnen uit het innerlijke concept ‘tram in Amsterdam’ – je ziet zo’n tram terug en een kwartseconde zie je niets opvallends, gewoon, een tram bij een halte – ook al zijn ze al lang uit het straatbeeld verdwenen.

Zo te zien was de tram afgehuurd door een gezelschap. De wachtenden op de halte stonden er wat onthand bij, een beetje voor lul, want ze mochten niet naar binnen; je zag aan hun houding dat ze niet helemaal wisten wat ze hiermee aanmoesten, en waarschijnlijk hoopten ze vurig dat die vreemde tram snel zou doorrijden. Maar dat deed die tram niet, hij bleef staan. Passanten maakten foto’s met hun telefoons. Niet alleen ouderen,  maar ook scholieren, in hun pauze op weg  naar de Albert Heijn om de energiedrankjes te halen die hun door de tweede helft van de dag moesten helpen.

De ouderen legden de tram vast uit herkenning, de scholieren omdat ze zo’n ouwe tram vreemd en grappig vonden. ‘Nee, nee,’ wilde ik die laatsten toeroepen, ‘dit is een heel normale tram, hier heb ik nog gewoon ingezeten, en dan niet eens heel vroeger als kind bij bezoeken aan ooms of tantes, nee, gewoon, als volwassene, als iemand die ik nog steeds ben, als mijn huidige zelf’ – maar daar ga je al, dat is allemaal niet waar; ja, wel dat je ooit in dergelijke trams zat, maar niet als je huidige zelf, dat is van later datum, je volwassenheid is gaan langgerekt heden, wen er maar aan, ben je op andere momenten niet heel erg blij dat je niet meer de man bent van twintig jaar geleden? Dan moet je er ook  niet gek van opkijken dat je ouder bent dan toen.

Die ruimte die in tijd gemeten een kwartseconde duurde en waarin het verleden het heden overschreef – je vraagt je of die zich ooit, als een fontanel, zal sluiten, waarna je je nooit meer zal vergissen tussen heden en verleden; of dat ze alleen maar groter zal worden, omdat alles blijft veranderen, in een tempo dat voor je innerlijke concepten niet bij te houden valt. Later zag ik in Het Parool een afbeelding van de nieuwe trams die rond 2019 in Amsterdam zullen gaan rondrijden.

tram-amsterdam-vanaf-2019

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie, leven en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s