warme soep en oude tijden

argus

Gisteren las ik dat oude, gepensioneerde journalisten een nieuw blad uitbrengen, Argus, er is al een site waar je een nulnummer kunt downloaden. Vroeger werkten ze voor onder andere Vrij Nederland, Het Parool en De Haagse Post, en nu vervelen ze zich.

Mijn eerste gedachte was: hebben ze in het verzorgingstehuis van Hendrik Groen een nieuwe bezigheidstherapie ontdekt? Aan de andere kant voelde ik me opeens weer op prettige wijze terug gezapt naar de jaren tachtig.  “Het is alweer een tijd geleden dat lezers halverwege de week vol verwachting naar de kiosk holden voor de nieuwe Vrij Nederland, de nieuwe Haagse Post, de Nieuwe Linie desnoods, kortom: de oude opiniebladen,” beweert de redactie van Argus op hun site, en dat is inderdaad een tijd geleden, ik zie me als zeventienjarige in Bennekom naar Boekhandel Van den Bent lopen voor een Vrij Nederland of een Haagse Post, om bij het afrekenen voor de zoveelste keer toegevoegd te krijgen dat ik niet van die moeilijke bladen moet kopen.

Oude tijden herleven, niet zozeer de goede oud tijd,  als wel de tijd waarin we goed waren, en ons aan de goede kant van de geschiedenis bevonden – een kant waar zich nu, getuige de recente speech van Wilders voor de rechtbank, heel andere mensen ophouden. De geschiedenis is een rivier die zo wild door het landschap kronkelt dat je je dan weer op de ene, dan weer op de andere oever blijkt te bevinden, zonder dat je je ook maar van enige verplaatsing bewust was.

Aan die oude tijden spiegelt zich de oude redactie van Argus blijkbaar. Daarom willen ze ook op papier uitkomen,  en geen internettijdschrift beginnen, ook al lijken ze sterk op het laatste, omdat ze hun medewerkers niet betalen. En omdat iedereen gratis meedoet, hebben ze maar 1500 abonnees nodig om quitte te draaien – ze hebben goede babyboompensioenen, denk je daar dan meteen bij. Ironisch is het natuurlijk wel; in de week dat Vrij Nederland zelf voor het laatst als weekblad verschijnt en noodgedwongen als maandblad verder gaat, komen de oude jongens van Argus de spoeling nog eens wat dunner maken door gratis & voor niets te gaan werken. Als normaal tijdschrift kan je daar niet tegenop concurreren.

Maar goed, waarom ook niet? Wie weet is dit ook mijn voorland, en zit ik over twintig jaar verwoed romans en verhalen te schrijven die ik vervolgens gratis verspreid omdat ik het nu eenmaal niet kan laten. (Zonder babyboompensioen, dat wel.)

Het ziet er wel gezellig uit, dat nulnummer, iets dat je in een vitrine van het Persmuseum ziet liggen en waarvan je denkt: hé, dat heb ik vroeger blijkbaar helemaal gemist. Ik zal het eerste nummer, dat maart volgend jaar moet uitkomen, vast ook wel gaan kopen, vooral als het een koude, regenachtige dag is waarop je zin krijgt in dikke warme soep en een vaderlijke arm om je schouder. Al die oude namen van vroeger, het zal leuk zijn om bijvoorbeeld weer eens iets van Paul Arnoldussen te lezen. Een moeilijk blad zal het vast niet zijn. En voor de schoolkrant kreeg vroeger ook niemand betaald.

Argus – ze hebben hun blad genoemd naar de journalist uit het Rommeldam van Marten Toonder. Ach! Die gezellige en tegelijkertijd moralistische wereld van Toonder –  de naam lijkt toepasselijk gekozen. Maar als ze lef hebben, jatten ze de vormgeving van Vrij Nederland uit de jaren tachtig en noemen ze hun blad Grijs Nederland.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie, leven, lezen en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s