buys ballot in nijmegen

campus-nijmegen

Maandag gaf  ik mijn laatste college in Nijmegen. Vanaf maart reisde ik regelmatig per trein en bus naar de campus van de Radboud Universiteit in en rond het Erasmusgebouw. Dat deel van de campus is opgetrokken in een jarenzeventig-betonstijl waaraan het patina van de tijd inmiddels een zekere onschuld heeft verleend, zodat het bijna iets ingetogens en  fragiels krijgt, vooral als je het vergelijkt met de expressieve architectuur van de nieuwere gebouwen op de campus.

De reis verliep al die maanden zonder enig probleem, maar uitgerekend deze laatste keer moest ik via Den Bosch vanwege uitgelopen werkzaamheden tussen Arnhem en Nijmegen. Ik had de afgelopen weken waarschijnlijk iets te enthousiast rondgebazuind dat het heen en weer reizen naar Nijmegen probleemloos verliep, dat konden de goden die het Openbaar Vervoer onder hun hoede hadden niet over hun kant laten gaan. (Het lijkt me typisch iets dat beginnende goden in hun maag gesplitst krijgen, het OV. )

Altijd was het weer even een kleine schok wanneer de Intercity naar Nijmegen bij Arnhem omkeerde, alsof we weer terugkeerden naar Utrecht, Amsterdam en verder, maar nee, we gingen gewoon door naar Nijmegen. En altijd was het ook weer even wennen dat in de Erasmustoren en de omliggende campusgebouwen de sloten van de toiletten de verkeerde kant opdraaiden. Samen met die omkerende trein zorgde dat ervoor dat ik steeds weer de indruk kreeg dat ik naar een ander halfrond was afgereisd, waar dingen de andere kant opgingen, en ik nam me altijd weer voor om uit te zoeken hoe dat ook weer zat met de wet van Buys Ballot, en of dat wel de wet was waarmee ik dit alles associeerde, en of je die naam wel schreef als Buys Ballot. (Het is er nog niet van gekomen.)

koeleman

Voor het laatste college had ik Bertram Koeleman uitgenodigd, omdat ik mijn studenten de afgelopen maanden zijn (erg goede!) verhalenbundel Engels voor leugens had laten lezen. De studenten hadden vragen moeten verzinnen die Koeleman uitgebreid en enthousiast en met kennis van zaken (het ging tenslotte om zijn eigen bundel) beantwoordde. Na afloop realiseerde ik me dat ik mijn eigen vraag had vergeten te stellen, en daarom stelde ik hem maar in de trein waarin Koeleman en ik aan het eind van de middag terugreisden naar het noordwesten.

Tijdens het lezen van Engels voor leugens was me opeens opgevallen wat een toepasselijke naam Koeleman was voor iemand die dergelijke verhalen publiceerde, vooral als het ging om de afstandelijke, registrerende en daarom verkillende manier waarop geweld werd beschreven. (En er zit nogal wat geweld in de bundel.) Mijn vraag was dan ook of Koeleman zijn echte naam was of een pseudoniem. De vraag verraste hem, hij heette gewoon Koeleman, maar toen ik het uitlegde begreep hij de vraag heel goed.

Eigenlijk hoop ik nu dan ook dat hij de rest van zijn oeuvre zal schrijven onder het pseudoniem Bertram Koeleman.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie, leven, lezen en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op buys ballot in nijmegen

  1. Els Witte zegt:

    Kom bij toeval, Bertram is een oud collega van mij, op de website terecht.
    Leuk verslag over de uitreiking van de Erasmusprijs. Heb me aangemeld voor de site.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s