het literaire bos

p1020403

Nadat ik naweeënd van de griep de hele dag werkstukken had nagekeken, ging ik om half vijf de kou in voor de boodschappen. Eerst naar de Blokker op de Rijnstraat voor een nieuwe afwasborstel. De winkel had niet alleen een nieuw logo, ook de indeling was veranderd. Dat schijnt zo nu en dan te moeten gebeuren om ons bij de les te houden, maar lastig is het wel, ik wil helemaal niet bij de les gehouden worden. Stel dat steden dat ook zouden doen – om uw weg nu nog beter te kunnen vinden hebben we het stadswapen en het stratenpatroon gewijzigd, en ook de wijken hebben we omgegooid, Noord ligt nu onder Zuid, en Oost ligt nu over het IJ, het zal even wennen zijn maar daarna zal u de voordelen ervan inzien. (Ik hoop niet dat ik hiermee een overenthousiaste bestuurder op ideeën breng.)

Op zoek naar de plek waarheen het Blokker-reorganisatieteam de afwasborstels had verhuisd, zag ik vanuit mijn ooghoek op een plankje opeens mijn eigen blender staan. Hoe kwam die hier nou? Het duurde een halve seconde voordat mijn hersens zich weer hadden aangepast aan de wereld zoals die is.

Ik kocht een NRC en ging die lezen in Vascobelo, verderop in de Rijnstraat. Het decor bestaat daar uit in rekken geplaatste boeken waarvan cover, rug en achterkant zijn verwijderd. Het is een onrustbarend gezicht, alsof je koffie drinkt in een slachthuis met gevilde lijkjes. De toekomst van het boek, het einde van het boek? Toepasselijk genoeg las ik de boekenbijlage. Auke Hulst opende zijn stuk over de verhalen van Capote met een krachtige zin:

Truman Capote’s wereld bestond uit twee tektonische platen die nooit goed op elkaar aansloten: het Amerikaanse Zuiden van zijn jeugd, en de culturele beau monde van het New York […]’

Meteen zag ik een literaire Bosatlas voor me waarin elk schrijverschap werd uitgebeeld door middel van verschuivende continenten en tegen elkaar aan schurende tektonische platen; en diagrammen van aardlagen, ver de diepte in, tot de gloeiende kern – want er moet een gloeiende kern zijn, voor schrijverschappen zonder gloeiende kern is er in de literaire Bosatlas geen plaats.

(Als variant kan je je ook een atlas van het Literaire Bos voorstellen: met boomsoorten, oude eiken, geknotte wilgen, magere heesters, parasitaire klimop, giftige paddenstoelen, vleesetende planten, monotoon hamerende spechten en verzin er zelf de rest bij. Wat is hier het equivalent van de gloeiende kern? Niet: een bosbrand.)

Het schemerde toen ik naar huis liep, de straten waren een beetje wit, sneeuw kon je het niet noemen. Ik vroeg me toch even af of ik, als ik straks thuiskwam, mijn blender wel zou aantreffen. Als dat niet zo was, moest ik terug naar de Blokker om hem terug te halen, ik hoopte dat ik het personeel zou kunnen overtuigen van mijn gelijk. Misschien trof ik straks een leeg appartement aan omdat álle voorwerpen waren teruggekeerd naar de winkel waar ik ze ooit vandaan had gehaald. Dan stond ik voor een onmogelijke missie, waar zou ik moeten beginnen, sommige winkels bestonden niet meer, anderen bevonden zich in het buitenland. In zo’n geval zou het nog het beste zijn om zelf braaksporen aan te brengen om vervolgens de verzekering te bellen met de mededeling dat doortastende inbrekers alles hadden weggehaald.

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s