aanbellen in het donker

tuerklingel

Ze zegt dat wanneer ze ’s avonds in het donker over straat loopt, vaak hoopt dat het mis gaat, dat de mensen die voorbij fietsen en lopen er bijvoorbeeld allemaal raar uitzien, omdat ze van onderen geen kleren aanhebben, en dat ze doen alsof dat normaal is, en háár vreemd aankijken, omdat ze een broek aanheeft – en dat ze zich dan gedwongen zou voelen aan te bellen bij een van de huizen waar licht achter het raam brandt, waar mensen zitten te eten in gelig licht, en dat ze dan zou vragen of ze bij hen mag schuilen, omdat er vreemde dingen gebeuren buiten, en dat ze dan binnen gelaten wordt.

Ja, dat ken ik wel zeg ik, als ik in het donker over straat liep dacht ik vroeger ook dat achter die verlichte ramen meer geluk heerste dan in mijn eigen leven, maar dat was goedkoop sentiment, tegenwoordig kijk ik naar die etende mensen en denk: het is een afscheidsetentje, die ene man moet morgen naar het ziekenhuis, of: morgen komen de verhuiswagens, ze kunnen dit huis niet meer betalen, en ze hebben zo te zien nog helemaal niets ingepakt. En dan bel ik aan om te vragen of ik mee moet helpen pakken.

(afbeelding: wikipedia)
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in verhalen en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s