een jas die er zin in had

maan

‘Als je je jas kwijt wilt,’ zei ze, en ze wees, ‘dat kan daar, we hebben een bergje gemaakt.’

Misschien lag het aan de manier waarop ze het zei, met de nadruk op bergje, maar het klonk als iets met een bedoeling, alsof er een ritueel werd ingeleid, alsof we later, als iedereen er was en zijn of haar jas aan het bergje had geofferd, er met z’n allen omheen zouden gaan dansen, met ernstige gezichten; waarna het bergje, dat inmiddels tot manshoge proporties was uitgegroeid, zou worden aangestoken, en de dans hernomen, wilder en uitgelatener dan tevoren. Zo was het vast ook met die jongens uit The Lord of the Flies gegaan: ze hadden hun jassen in brand gestoken en daarna was het gedaan met de beschaving.

Na afloop van de borrel trok ik mijn jas uit het ingezakte bergje. Er was niets in vlammen op gegaan, maar toen ik eenmaal buiten over de donkere Nes liep, viel me op hoe warm mijn jas was, alsof de gedachte aan een ritueel brandoffer sterk genoeg was geweest om een waarneembare sensatie achter te laten. Maar er was niets aan de hand, het was een gewoon een jas die zijn werk deed, een jas die er zin in had.

 

 

(afbeelding: wikipedia)
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in verhalen en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s