witte hersens (concert voor fietsenrek)

IMG_20170604_163345086_BURST000_COVER_TOP  IMG_20170604_163427019_HDR IMG_20170604_172123611

Pinksterzondag. ’s Middags naar het Amstelstation gewandeld, daarna bij de Spaklerweg onder het spoor door naar de Wenckenbachweg, waar druk gebouwd werd, op het zand stonden moderne villa’s, elk huis een eigen ontwerp, sommige al bewoond. Weer een stuk dat bij de stad getrokken wordt. De laatste keer dat ik hier kwam was het een kale vlakte, daarvóór was het een duister buurtje met veel begroeiing en daartussen het honk van de Hell’s Angels, in de schaduw van de Bijlmerbajes. De gevangenis is inmiddels een asielzoekerscentrum geworden, de laagbouw met kleurige blokken beschilderd, de torens nog steeds grauw. Het cipierdorpje van de bajes (pas onlangs over gelezen, nooit geweten dat er zoiets bestond, uit betonsteen opgetrokken vierkante huizen in veel groen) is tegenwoordig een broedplaats, er stonden veel oude campers. Via het bedrijventerrein liep ik naar de Gooiseknoop om daar over te steken naar het loop/fietspad langs de Weespertrekvaart, terug richting Amstelstation, langs dezelfde nieuwe villa’s maar dan vanaf de andere kant, over het water. Zon, wolken, wind, hectisch weer waardoor je vanzelf sneller gaat lopen. Naast het Amstelstation wordt ook weer een nieuwe toren gebouwd, er wordt nu zo snel gebouwd in Amsterdam – als je ergens een maand niet bent geweest, krijg je de indruk dat je bent teruggekeerd na een reis van jaren. Bij het gebouw van de Hogeschool van Amsterdam doemde vanaf de lager gelegen parkeerplaats een reusachtig wit stel hersens op, alsof ik me opeens in een tweedimensionale collage bevond waarin iemand op een foto van kantoorbebouwing een uit een biologieboek geknipte afbeelding van een brein had geplakt. Bij nader inzien bleken de hersens op de laadbak van een pick-up bevestigd – niet dat daardoor dan opeens elk mysterie was verklaard, maar in een collage bevond ik me in elk geval niet en ik kon gewoon ergens gaan koffiedrinken.

Op weg naar huis kwam ik op de Jozef Israëlskade langs een vrouw met een peuter op de arm. Ze stond bij een fietsenrek en liet haar kind één voor één de verschillende fietsbellen horen. (Elk fietsenrek is een instrument, een componist zou een stuk moeten schrijven dat alle fietsenrekken van de stad omvat en dat alleen door de goden in zijn geheel zal zijn te volgen.)

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven, wandelen en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s