fiets kopen? (of: het Grote Witte Fietsenplan)

IMG_20170604_172123611 Mountfujijapan

Nadat ik met Metsike naar de film was geweest (Ascent van Fiona Tan; over de berg Fuji, een film zonder ook maar één bewegend beeld; een fascinerende afwisseling van foto’s (alsof de berg met zijn bekende, perfecte bergvorm in elk denkbaar landschap aan de horizon staat) maar als film toch, mede door het verhaal dat de voice-overs vertellen, niet helemaal geslaagd) liep ik een eind met haar op, met mijn fiets aan de hand. Toen we de donkere, verlaten Weesperstraat overstaken, kwam er een zwarte man ontspannen op ons af fietsen. Hij vroeg vriendelijk of wij nog een fiets nodig hadden. Nee, zeiden wij uiteindelijk – het duurde even voor we doorhadden dat hij ons een fiets te koop aanbood, het was voor ons allebei lang geleden dat ons op straat een dergelijk aanbod was gedaan, en bovendien zagen de fietsverkopers er vroeger anders uit,  magerder, nerveuzer, slechter gekleed en altijd met een ondertoon van haast en agressie. Deze man was op zijn gemak en goed gekleed, als een vertegenwoordiger van een  nieuwe gemeentelijke dienst die voorzag in vervoer voor mensen die duidelijk een fiets te kort kwamen, een nieuwe versie van het witte fietsenplan: niet alleen werden gratis fietsen beschikbaar gesteld, ze werden nu ook nog eens naar de mensen toegebracht. Een mooi initiatief, maar we hadden op dat moment geen behoefte aan een fiets. De man knikte begrijpend, maakte een ruime bocht en verdween in de richting van waaruit hij gekomen was, in het kalme tempo van iemand die per uur wordt betaald en niet afhankelijk is van stukloon.

(Zou het geen goed idee zijn, bedacht ik later, om in Amsterdam op een nacht alle sloten van alle geparkeerde fietsen te verwijderen? De volgende ochtend begint dan Het Grote Witte Fietsenplan. Met de gigantische aantallen fietsen die tegenwoordig op straten, stoepen en pleinen in en buiten de rekken staan grijp je nooit naast een fiets, en kan je ’m na gebruik met een gerust hart weer ergens anders neerzetten, er zijn overal meer dan genoeg fietsen te vinden. Het enige wat je mee moet nemen zijn je eigen lampjes.)

 

(foto Fuji: Wikipedia)

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op fiets kopen? (of: het Grote Witte Fietsenplan)

  1. Nick ter Wal zegt:

    De kwestie met de fiets: ik wil een t-shirt met daarop: ‘Fiets kope?’ (Die bestaan.) Ik noem het eerste album van mijn band (dat ik op ga nemen ‘zodra ik rijk ben’): ‘Fiets kope?’ Ik overweeg een roman onder de titel: ‘Fiets kope?’ Een half leven tussen junkies geleefd en geen enkele vraag vaker horen stellen. Het enige goede van de moderne politiestaat vind ik dat lieden die het in Stad wagen die opmerking te plaatsen prompt door de paardencops worden klemgereden en opgepakt. Verder kun je hier alles uitspoken – verkrachten, messentrekken, schieten en bankovervallen – maar waag het niet in het openbaar ‘Fiets kope?’ te zeggen, want je bent de lul.
    (Nanne Tepper aan Geerten Meijsing, 28 augustus 1996)

    • In Amsterdam kon die vraag met aanzienlijk minder gevaar voor eigen leven worden gesteld. Zie ook het hoofdstuk Fietsendieven uit Kind van de verzorgingsstaat, waarvan hier een fragment:

      “Alles was echt anders. Hoe dat bijvoorbeeld ging met fietsen. Je kocht ze op straat van een junk, voor vijfentwintig gulden (afdingen mocht). Je hoefde niet eens op zoek, wanneer je door het centrum liep, was er altijd wel een vermoeide jongen die langzaam en een beetje slingerend naast je kwam fietsen en vroeg of je een fiets wilde kopen.
      Het was een onthecht systeem: je kocht een gestolen fiets en wanneer die een paar maanden later zelf weer werd gestolen, deed je daar niet moeilijk over, omdat je fiets was opgenomen in de stroom waaruit hij was voortgekomen; je liep naar het centrum en viste weer een volgend exemplaar omhoog.
      Wat achteraf wel verbaast, is hoe weinig we stilstonden bij de bronnen van die stroom: de mensen die met hun eigen geld bij hun fietsenmaker een fiets hadden gekocht, hoogstwaarschijnlijk zonder de neiging die nieuwe aanschaf op permanente basis aan anderen ter beschikking te willen stellen. Als vergrijp was heling blijkbaar klein genoeg om lastige, want principiële vragen over mijn en dijn te voorkomen, en bij de ontgoocheling van de oorspronkelijke eigenaar van de fiets stonden we niet stil, alsof het bij die cyclus van stelen en helen om een natuurgebeuren ging waarbij iedereen zich maar het beste kon neerleggen, ook die oorspronkelijke eigenaar.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s