de kleuren van de apocalyps

 

Er hing de hele dag vreemd licht boven de stad. De orkaan Ophelia had zand uit de Sahara en as van de bosbranden in Portugal naar het noorden meegenomen en daarom hing de zon als een zacht rode of oranje bol aan een grijsblauwe hemel. In de namiddag ging ik de deur uit om het van dichtbij te zien. Langs de Amstel verliet ik de stad. De hemel hing laag, met soms een zweem lila, de verkleurde zon hing in de lucht als een ondergaande zon die de weg kwijt was geraakt. Er hing een post-apocalyptische sfeer, maar dat kwam ook omdat ik net in The Collected Stories van Philip K. Dick, deus iraeDick ‘Planet for Transients’ had gelezen, waarin na een allesverwoestende atoomoorlog een van de laatste mensen over de aarde ronddwaalt, te midden van mutaties als Runners, Flaprabbits en Toads. Later zou Dick dit verhaal samen met Roger Zelazny uitwerken tot de roman Deus Irae en ik stelde me voor dat ver boven me een roestige satelliet ronddraaide waarin een verbannen dj krakende lp’s met symfonieën van Beethoven draaide.

Ik fietste de Kalfjeslaan in, de zon hing nu links van me en was een perfecte bol, ik moest denken aan zonsverduisteringen en zonnevlekken die ik vroeger bekeek door donkere negatieven van foto’s die mijn vader had genomen met zijn Agfa Clack. Het was alsof ik ook nu door zo’n negatief keek: er was te weinig licht. Ik probeerde een foto te nemen IMG_20171017_153354628_HDRvan de zon, maar mijn smartphone gaf de dof rode zon weer als een lichtgele bol, alsof de camera nog ingesteld stond op de normale wereld en de kleuren van de apocalyps zich buiten zijn begripsvermogen bevonden. Als ik in deze wereld wilde overleven, had ik een post-apocalyptische telefoon nodig, zoveel was duidelijk.

Zo nu en dan schoof een flard sluierbewolking voor de zon die exact dezelfde kleur flow my tearshad als de lucht, zodat het leek alsof er landkaartachtige happen uit de zon werden genomen die er niet in slaagden permanente schade aan te richten. Ik zag het nu ook als een vreemd voorteken dat ik de afgelopen dagen op klassieke zenders als Radio 4, Klara en BBC Radio 3 verscheidene malen al dan niet instrumentale versies van ‘Flow My Tears’ van Dowland had gehoord.

Ik fietste door naar het Amsterdamse Bos en wilde koffiedrinken in de Geitenboerderij, maar de Geitenboerderij was dicht. Er was dus inderdaad van alles aan de hand – maar toen bedacht ik dat de Geitenboerderij altijd dicht is op dinsdag. Aan de andere kant, waarom had ik al de tijd dat ik hier rondfietste geen enkel vliegtuig horen en zien overkomen? Dat was toch wel erg vreemd. Om me gerust te stellen kwam meteen een vliegtuig laag overvliegen, voortploegend door het zand en de as.

Bij het Olympisch Stadion fietste ik de stad weer binnen. Ook daar was de oude wereld afgelopen, en was men opgewekt aan een nieuwe begonnen: op het Olympiaplein, ooit een uitgestrekte leegte met een Febo, waren inmiddels twee grote woonblokken neergezet, waartussen zich een plein bevond dat in niets deed denken aan het oude plein. Op straatniveau waren de gebouwen uitgebreid voorzien van horecagelegenheden waar het op z’n zachtst gezegd niet stormliep. Als bewoner van Berlages Plan Zuid kreeg ik van de week een mailing dat het hele Plan was uitgeroepen tot beschermd stadsgezicht en dat we zelfs in de binnentuinen niets meer mochten optrekken zonder toestemming van de autoriteiten. Degenen die deze blokken hadden neergezet waren deze ontwikkeling duidelijk nog net voor geweest. Ik kocht koffie bij een kiosk en keek uit op een van de nieuwe gebouwen, IMG_20171017_163950397_HDReen groot ding met een reusachtige luifel, niet zozeer een gebouw als wel een idee van een gebouw, waarbij het niet ging om verhoudingen maar om wat mogelijk was. Ik zat ervoor en keek ernaar. Over vijftig jaar, als het er minder nieuw uitziet, is iedereen er vast aan gehecht geraakt, als de zon dan tenminste nog schijnt. Omdat ik er over vijftig jaar waarschijnlijk niet meer bij ben, probeerde ik nu al van het gebouw te houden, maar daarvoor was het nog te vroeg.

Ik stapte op de fiets en fietste terug naar huis. De oranje zon hing nog steeds een beetje onthand in de paarsige lucht, hij moest nog iets lager zakken voor zijn kleur weer bij zijn locatie zou passen. Dan zou alles weer normaal zijn, al zouden die blokken op het Olympiaplein er nog steeds staan.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in amsterdam, leven en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s