lux aeterna

IMG_20170524_154332944 IMG_20180216_142818718_HDR

Wanneer ik op weg naar mijn moeder van station Naarden-Bussum naar Huizen wandel, loop ik nadat ik langs het beukenpad heb gelopen en de Oud Bussummerweg ben overgestoken vaak even het kleine naaldbos in. Dat bestaat uit smalle, bruine, recht omhoog rijzende stammen waar het licht van de laagstaande zon op allerlei manieren doorheen kan vallen, in schuine balken van zacht licht. Je loopt ook zacht, over dennennaalden van jaren, vanmiddag lagen er nog overal groene dennentakken van de storm van een paar weken geleden. Je kan dwars door het bos heen kijken, aan het eind zie je tussen de donkere stammen een onwerkelijk lichtgroen oplichten, daar ligt een stuk land met gras, maar het is alsof het licht daar zelf woont, lichtgroen lichtgevend licht, iets waar je naartoe moet lopen zodra je het ziet.

Toen ik de eerste keer uit het naaldbos stapte en aan de rand van dat veld stond, zag ik bij mijn voeten een grafkaars staan, een waxinelichtjeshouder van rood plastic met een koperkleurig dekseltje met ronde luchtgaatjes. Hij stond klem tussen twee stenen, en ik stelde me voor dat het een persoonlijke herdenkplek was van iemand die hier zo nu en dan naartoe liep om een waxinelichtje aan te steken en herinneringen op te halen aan iemand die er niet meer was.

De grafkaars is al lang geleden verdwenen, en toen ik vanmiddag uit het bos stapte, zag ik dat er nog maar één steen lag, de andere was weg, meegenomen waarschijnlijk, hoe kan een steen anders verdwijnen? Er kwam een vrouw langs met een poedel, beiden woonden ongetwijfeld in een van de villa’s in de buurt, toen ze weg waren zag ik dat er vlakbij een bankje stond, ik had daar nooit op gezeten, ik weet niet eens zeker of ik het al eerder had gezien, maar het moest er al een tijd hebben gestaan, het hout was behoorlijk verweerd.

Ik liep naar het bankje en ging zitten. Om me heen zaten overal gaten in de bodem, gegraven door honden nam ik aan, in verwoede pogingen iets te vinden of misschien alleen maar om het graven zelf. Terwijl ik naar het veld keek waar het licht woont, at ik op mijn gemak een boterham. Ik had geen haast, ik hoefde alleen wat spullen van mijn moeder op te halen uit haar kamertje dat al bijna helemaal ontruimd was.

Toen ik opstond, zag ik dat ik op letters had gezeten: iemand had rip ZOE in het hout van de bank gekerfd, rust in vrede, ik hoop dat ze dat doet.

IMG_20180216_142752430_HDR IMG_20180216_142651971

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s