in de wolkerstuin (7): een late wandeling

wolkerstuin 12 wolkerstuin 10

Dit volkstuincomplex is in de loop der jaren steeds meer ingesloten en ingesnoerd – de rondweg, de trambaan, het spoor, de torens van Saruman die boven de bomen uitsteken… Alleen die ene grens, de Amstel, blijft zoals hij was, de eeuwig stromende, onveranderlijke rivier. Maar nee, als je ’s avonds op het speelveld zit te internetten hoor je in de verte de doffe bassen van de feestboten die de rivier afzakken, dat is iets van de laatste jaren. De families die hier al vanaf het begin van Amstelglorie, zo’n vijfenzestig jaar geleden, een tuin hebben, hebben letterlijk alles om het complex heen horen en zien veranderen. In het begin was de Utrechtse Brug er nog niet eens; de volkstuinders moesten met een pontje van de stad naar de overkant.

*

Donderdagochtend moest ik de stad uit en toen ik terugkwam op de tuin stond Gerbrand Bakker voor het hek. Hij wilde net weggaan maar nu ik er toch was wilde hij wel even verder komen. ‘Geen tv?’ riep hij toen hij binnen om zich heen keek. Dan was dit huisje niets voor hem. We dronken een glaasje water op het terras. Omdat Gerbrand hovenier is, kende hij de namen van de planten. Nu weet ik dus dat die kleine rode bloemen rechts naast het kleine gazon brandende liefde heten; niet geheel onlogisch dat die in een Wolkerstuin aanwezig zijn. De twee tot bomen uitgegroeide coniferen achterin de tuin zou hij weghalen, zei Gerbrand, dat kon niet anders. Ze hoefden niet meteen weg, maar als die kleine boom die ertussen stond groter was geworden moesten ze gekapt worden, dát was de boom waar het om ging. De naam van die boom ben ik vergeten, iets als Naamloos Onbekend, maar dan heel anders. Een tuinman denkt in decennia wanneer hij naar een tuin kijkt. (Laten we allemaal tuinman worden.) Terwijl we op het terras zaten, onder de parasol, want het was bloedheet, kwam Wim Hemker langs om naar de tuin te kijken en het schuurtje op te ruimen. Opeens was ik omringd door twee tuinmannen. Hemker haalde wat kleine potjes met verwelkte, uitgedroogde plantjes uit de schuur, Gerbrand liep ermee naar de sloot om ze even in het water te dompelen. ‘Lamsoor, ezelsoor, nee toch lamsoor. Die moet je planten, Rob, dat kan zo niet.’ Dat heb ik dan ook maar gedaan, later, toen iedereen weg was, langs de zijkant van het huisje.

*

Het aanvankelijk plotloze verhaal van de geiser heeft een happy end gekregen; dit voor toekomstige bewoners die zich zorgen maakten. Vandaag mijn laatste dag. Al die tijd zat ik op tien minuten afstand van mijn huis; moest denken aan wat ik ooit over Carmiggelt las: dat hij en zijn vrouw bij wijze van vakantie soms voor een aantal dagen incheckten in het hotel boven Americain, vijfhonderd meter van hun huis.

*

Gisteravond laat, rond half twaalf, nog even een wandeling door het complex gemaakt. Venus aan de hemel, aan de Amstelzijde hing nog wat geel. Alles uitgestorven, in een of twee huisjes brandde nog licht, verder was alles donker, de grindpaden bleekgrijs tussen het donkere gras. Geen paradijsje meer zoals overdag, eerder een bescheiden maar uitgestrekte dodenstad. Een nog bijna volle maan, laag en donkergeel, stralend als een gek. Het geruisloos fladderende, verdwijnende en weer verschijnende zwarte vlekje van een vleermuis, waarbij je altijd even denkt dat het vlekje in je oog zit. (Dat is natuurlijk ook zo, maar dat is weer een ander verhaal.) Het water in de sloten oud zwart. Je knerpende voetstappen over het grind, je stelt je het onaangename gevoel voor dat je zou krijgen als je achter je opeens andere voetstappen zou horen. Niet het moment om eens wat nieuwe, nooit eerder betreden paden te proberen. Een late tuinder schiet op zijn fiets naar de poort, waar de enige twee lantarens van het complex staan. Met het licht van die lantarens in mijn rug sla ik af en merk hoe onnatuurlijk het is om van het licht weg te lopen, het donker in. Alles vaag en omfloerst, zelfs de contouren van de maan. Het enige wat helder is zijn de verlichte torens, al dan niet in aanbouw, langs het complex, en de lichtbak van de benzinepomp langs de rondweg. Glashelder, als uitvergroot speelgoed – en door die verlichte helderheid lijken ze dichterbij dan de donkere bomen en de donkere huisjes, ook al loop ik daar tussen. Ze zijn ook dichterbij, ze zijn het heden, de toekomst, wat al niet. Voor het laatste stukje van de wandeling heb ik de zaklamp nodig, gelukkig heb ik het licht in het huisje laten branden.

wolkerstuin 11

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in amsterdam, leven, lezen, schrijven en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op in de wolkerstuin (7): een late wandeling

  1. Debbie zegt:

    Wat een mooie serie was dit Rob! De biografie van Wolkers heb ik een maand geleden met veel genoegen uitgelezen. Al was deze wel erg gedetailleerd. De volkstuin kwam daarin dus veel voor. Wat me daarbij raakte was de volharding om tuin en huisje naar precies de eigen wens te krijgen. En dat dit lukte en hoe ze er vervolgens van genoten. Wolkers en vrouw gedroegen zich daarbij als ware werkmieren, ook toen Karina hoogzwanger was, en de tuin met net z’n militaire precisie weer werd leeggehaald voor de verhuizing naar Texel. Met die bevalling ging het vervolgens maar net goed. Heel mooi dat de tuin in ere en naar oorspronkelijk ontwerp is hersteld en voor schrijvers als jou is opengesteld. Je hebt vast ook foto’s gemaakt, die wil ik dan graag nog een zien ;-).

    • Dank, Debbie. In Wolkers dagboeken uit de jaren zeventig komt nóg meer naar voren hoe groot de rol was die de tuin in zijn leven speelde. Er staan in de tuin trouwens weer planten die afstammen van planten die Wolkers vanuit de tuin meenam naar Texel.

  2. evert/josée driehuis(v/h tuin 245) zegt:

    32 jaar amstelglorie:door uw omschrijvingen keerden we daar in gedachte weer even terug.
    om weemoedig van te worden!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s