benaderingen (11)

brussel 36 tram 81

In tram 81 zat mijn moeder. Ik had haar niet zien instappen, opeens zat ze daar, voorbij de deuren aan de overkant van het gangpad, op een van die banken die met hun rug tegen het raam staan, tussen twee andere passagiers geklemd, het was vol in de tram. Ze droeg een paarse muts. Ze was geen 93, de leeftijd die ze had toen ze begin dit jaar overleed, eerder een jaar of vijfenzeventig, tachtig. Ze at goed zo te zien. Ze wierp ontevreden blikken om zich heen, niets van wat ze zag deugde, niet in de laatste plaats de andere passagiers. Ze had haar mondhoeken bijna karikaturaal neergetrokken, voor het eerst zag ik dat ik mijn mondhoeken van haar had geërfd. Ze keek rond met de jaloerse haat van iemand die zich te goed voelt voor haar omgeving maar zich tegelijkertijd tot die omgeving veroordeeld weet. Dit was niet het hiernamaals waarvoor ze getekend had. Behalve die paarse muts droeg ze een legerjas, een spijkerbroek, rare zwarte schoenen – alsof ze haar in een tweedehandszaak hadden aangekleed. Ik probeerde haar blik te vangen, om aan haar door te geven dat het allemaal niet zo erg was, dat ik hier was, maar ze keek steeds langs me heen. Opeens was haar plek leeg. De tram was gestopt bij halte Janson, ik zag haar paarse muts en haar rug nog net in de verte verdwijnen, op weg naar de verder weg gelegen deuren – alsof ze niet wilde uitstappen bij de deur waar ik schuin tegenover zat. Als ze één halte had gewacht, had ze uit kunnen stappen bij halte Drievuldigheid.

Zelf stapte ik een paar haltes verder uit bij het Flageyplein, in Elsene. Mij was aangeraden die wijk eens te bekijken. Het was inderdaad een mooie wijk. Ik dronk koffie in café Belga, ook een aanrader: een weidse ruimte, rustig, grote ramen, veel zon, mooi uitzicht op het plein. Onderweg naar het toilet kwam ik langs een tafel waaraan een stokoude, kromgebogen vrouw in een rolstoel zat, in het gezelschap van wat ongetwijfeld familieleden waren. Ze droeg een lichtblauw vest en zat met mummelende mondbewegingen te eten. Ze maakte geen ontevreden indruk. Het was weer mijn moeder, nu honderdtien.

 

 

Dit bericht werd geplaatst in brussel, leven en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op benaderingen (11)

  1. Pingback: ‘Miniapolis’ van Rob van Essen: de wereld blijft een puzzel – THE DREAM LIFE OF BALSO SNELL

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s