hockney vs. van gogh

 

hockney

Tussen alles door gelukkig nog tijd om met collega vH naar het Van Gogh Museum te gaan, om Hockney te zien. Het was, mailde ze later, ‘vitaliserend’ en ze had gelijk. Van te voren hield ik mijn hart een beetje vast, al die felle kleuren, bijna fluorescerend, hoe dicht zouden Hockneys groot formaat boslandschappen tegen de kitsch aan schurken – helemaal niet, zo bleek. Het was lichtgevend, zeker, op veel manieren. In your face, ‘dit durf ik,’ een beetje als de late Picasso, zei vH. Ik vroeg me nog even af: ja, maar stel dat deze grote doeken geschilderd zouden zijn door een volkomen onbekende, wat zouden we er dan van vinden; maar dan zouden we waarschijnlijk zeggen: hé, zou dit ook niet wat zijn voor die ouwe Hockney?

De grote doeken waren het mooist. Boven hing kleiner werk, ook mooi, maar minder overrompelend. De expositie heet ‘Hockney – Van Gogh’ en dus hingen er op midden in de zaal neergezette panelen landschappen van Van Gogh, maar dat werkte niet goed; die Van Goghs leken grauw en klein, de kleuren vielen weg tegen het geweld van Hockney. Alleen Van Goghs tekeningen hielden zich staande.

In de catalogus  werd alles rechtgetrokken: naast elkaar afgebeelde Hockneys en Van Goghs bezaten eenzelfde helderheid, wisten elkaar hier wél in evenwicht te houden. De afgedrukte Van Goghs waren minder grauw, de afgedrukte Hockneys misten de lichtgevende helderheid van de originelen. Het doorbladeren van de catalogus (die op een lessenaar in de bovenzaal lag) maakte op deze manier eigenlijk onderdeel uit van de tentoonstelling, om je te bepalen bij de verschillen tussen wat je in de zaal had gezien en hoe het hier werd gepresenteerd. Je zag het ook bij de tot groot formaat opgeblazen prenten van Hockneys iPad-schilderijen die op de bovenzaal hingen: ze misten helderheid en diepte. Dat kunst reproduceerbaar zou zijn, is misschien altijd een misverstand geweest.

Na afloop liepen we over het Museumplein richting Wildschut. De zon scheen door de bomen, overal zagen we Hockney-effecten, als hij stadslandschappen met bomen zou schilderen zou het er zó uitzien –het is altijd een goed teken als je ook buiten het museum nog steeds door de tentoonstelling loopt die je zojuist hebt verlaten. Op het terras van Wildschut zaten zelfs twee Hockneys: oudere mannen met wit haar en zware ronde brillen, gehuld in felgekleurde truien. Dat ging natuurlijk wel wat ver en we waren bijna op ze af gelopen om te vragen of ze hiervoor werden betaald.

 

 

(afbeelding afkomstig van de site van het Van Gogh Museum)

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in kunst en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s