mesdag in oostende

 

Je kunt langs de Belgische kust van kuststadje naar kuststadje fietsen, ze liggen niet ver van elkaar, en bij elk stadje fiets je omhoog naar de Zeedijk en overal ziet het daar hetzelfde uit, een brede betegelde autoloze boulevard, naar zee uitkijkende hoge flats uit de jaren zestig en zeventig, lichtgeel zandstrand, winkeltjes, families, toeristen, blauwgroene zee – overal hetzelfde en toch is elk stadje volstrekt anders en uniek, het is wonderlijk hoe dat werkt. De Belgische kust zou lelijk moeten zijn maar dat is ze niet, ook niet die jaren zestig en zeventig-architectuur, die lelijkheid is aangepraat, het duurde even voor ik dat doorhad.

Al die stadjes met hun Zeedijken en hun flats en hun strand en hun zee staan haarscherp en kleurig afgetekend tegen de helblauwe lucht, met hun geel en oker en gebroken wit en metalen balkonhekjes. Glashelder stadje na glashelder stadje. Natuurlijk is die helderheid afhankelijk van de dag waarop we op de fiets stapten, en van hoe je ernaar kijkt, van wat je wilt zien. ‘Hoe het is hangt helemaal van jou af’ – hang dat maar eens boven je bed en zie dan maar eens of je nog een oog dichtdoet.

Wanneer je terug bent in Oostende merk je dat het niet waar is, van die haarscherpe kleurigheid, Oostende onttrekt zich daaraan, het glinstert hier te veel, het zeefront lijkt IMG_20190603_195912570door die glinstering een impressionistisch geheel, de samenhang is prettig rommelig en bochtig, met de Venetiaanse gaanderijen en de renbaan, ook bij glasheldere dagen glinstert er altijd wel iets, helemaal eenduidig is het hier nooit. Het hemelvaartsweekend was het druk, met mensen en skelters en vrijgezellenparty’s, nu de toeristen weer naar huis zijn, is de Zeedijk weer van de oude echtparen. Ze lopen langzaam over de gele tegels, ze zitten op de witte bankjes bij het Kursaal, ze zitten naast je op een terras, zo nu en dan een woord wisselend, met een klein knikje naar de zee of een passerende hond. Echtparen waarvoor je geen leven hoeft te verzinnen, ze hebben al een leven en wie zijn wij om personages van ze te maken, sinds wanneer zijn schrijvers en columnisten zich zo superieur gaan voelen als het gaat om oudere echtparen aan de kust, of om de wereld? Zullen we daar een keer mee ophouden? Zoals De Man zei: Je wordt niet bijzonder door je de rest van de wereld als niet bijzonder voor te stellen.

En verder: het leven imiteert de kunst. We zitten negen hoog aan zee. Als ik naar buiten kijk is het alsof ik in een Panorama Mesdag logeer.

IMG_20190529_195841463

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in kunst, leven en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op mesdag in oostende

  1. Caroline van der Mark zegt:

    Mooi verhaal over die kust die ik erg lelijk vind,
    maar ik zal volgende keer anders proberen te kijken,
    dank, en veel plezier daar hoog, in je panorama!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s