een snoepkleurige clown die ze klaas vaak noemen

 

IMG_20191001_170840615Jaren geleden, of beter, decennia geleden, zag ik Blue Velvet, de film van David Lynch uit 1986. Ik kon me daar weinig van herinneren, het hele verhaal was ik allang vergeten, het enige wat ik nog voor me zag was de beginscène, met de traag wuivende brandweerman en het trage inzoomen op het gras waaronder wriemelende, glanzend zwarte insecten elkaar afmaken, en, uiteraard, die ene scène waarin Dennis Hopper als gangster Frank Booth het zuurstofmasker wegdoet waardoor hij god mag weten wat inhaleert, de bouwlamp oppakt die zo op een microfoon lijkt en van onderaf verlicht ‘In dreams’ van Roy Orbison playbackt.

Alleen bestaat die scène niet. Ik zou voor diverse rechtbanken durven zweren dat ik het zo gezien heb, dat ik die scène bovendien later nog diverse keren ben tegengekomen, in filmprogramma’s op tv, in clips op internet, ik zou bereid zijn om dat ene fragment te benoemen als een van de iconische scènes uit films uit de jaren tachtig en wie weet heb ik dat daadwerkelijk wel eens gedaan – maar nee. Verleden week bekeek ik de film nog eens en inderdaad, er wordt een bouwlamp opgepakt en er wordt geplaybackt, maar het is niet Dennis Hopper die dat doet, het is Dean Stockwell in zijn rol als Ben, in wiens huis annex nachtclub Hopper en de rest van de cast op een gegeven moment terechtkomen. Mensen die de twintigste eeuw nog bewust hebben meegemaakt zullen Stockwell misschien nog wel herkennen als Rear Admiral Upper Half Albert “Al” Calavicci, de reisbegeleider uit Quantum Leap. En die stond daar dan opeens ‘In Dreams’ te playbacken. ‘A candy colored clown they call the sandman…’ Ik wist niet wat ik zag.

Ik lees momenteel Room to Dream, de (auto)biografie van David Lynch (een merkwaardig boek trouwens, Lynch maakte het in samenwerking met Kristine McKenna en het heeft een opmerkelijke opbouw: eerst komt er een biografisch hoofdstuk dat door McKenna is geschreven, daarna volgt een hoofdstuk waarin Lynch zíjn zegje doet over de zojuist behandelde periode, en zo gaat het door, in eendrachtige afwisseling. De hoofdstukken van Lynch bestaan uit uitgetypte geluidsbanden en op een gegeven moment (al vrij snel eigenlijk) ga je je afvragen waarom McKenna die monologen van Lynch niet in háár hoofdstukken heeft verwerkt, dan had je gewoon een biografie over David Lynch gehad; al ben je aan de andere kant geneigd te zeggen dat zo’n vreemde (auto)biografie ook wel weer erg bij Lynch past. Wat gaandeweg ook opvalt is dat er geen onvertogen woord over wie dan ook valt in het boek, niet over Lynch, niet over acteurs en producenten waarmee hij heeft samengewerkt. Lynch lijkt al transcendentaal mediterend vrede te hebben gesloten met elke periode van zijn leven en McKenna heeft waarschijnlijk te hecht met Lynch samengewerkt om onvertogen woorden toe te kunnen laten), ik lees dus Room to Dream en daarin staat hoe die iconische scène met de bouwlamp is ontstaan. Volgens Lynch was het de bedoeling dat Hopper dat nummer zou playbacken, tijdens de repetitie doet Stockwell het hem voor en Hopper doet mee maar ‘his brain was so fried from drugs that he couldn’t remember the lyrics’. Daarom viel de keuze op Dean Stockwell, en mimet Hopper hier en daar een regeltje mee.

Dat klinkt allemaal plausibel (die bouwlamp lag daar toevallig trouwens, dat is weer een ander verhaal), maar waar het om gaat is dat het dus wel degelijk de bedoeling was dat Hopper dat nummer zou playbacken. En dat is dan de versie die ik heb gezien. Niets ‘zelf fabricerend geheugen’ en dat soort dingen. In het parallelle universum waarin ik die film zag, was Hopper tijdens de opnames toevallig minder fried up on drugs en was hij wél in staat dat nummer te playbacken. Bij een film van om het even welke andere regisseur zou ik het niet geloven, maar nu het om een film van David Lynch gaat geloof ik het meteen.

De scène staat op YouTube. Ik heb gezocht op ‘Dennis Hopper In Dreams’ en kreeg het filmfragment met Dean Stockwell te zien, wat betekent dat ik sinds ik Blue Velvet voor het eerst zag ik van het ene universum naar het andere moet zijn overgegaan; zoiets gebeurt waarschijnlijk ettelijke malen per dag, vandaag bevind ik me in het universum waarin Hopper niet in staat was het nummer tot een goed einde te brengen. Ik zou de clip hieronder even checken als ik u was, wie weet ziet u de opname met Dennis Hopper. Check dan ook even Room to Dream, daarin moet dan een ander verhaal staan over die scène dan dat wat ik hierboven heb samengevat.

 

Dit bericht werd geplaatst in boek, film en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s