all things must pass (dag visserke-vis met de pijp)

P1020105P1020104

De slippers waarop ik regelmatig thuis rondloop, zijn van het merk Victory. Ik geloof dat ik ze ooit bij de Van Haren op de Ferdinand Bolstraat uit een bak heb gevist, ongetwijfeld voor een prijs van 9 euro 99 of zoiets dergelijks. Donkerblauw met witte strepen, ze willen een beetje op Adidas lijken maar vallen verder onder de categorie ‘schoeisel dat je voor kennisgeving aanneemt’. Ook de merknaam riep, voor zover ik die al registreerde, nooit iets in mij wakker, tot ik laatst ontdekte dat langs de rand van de wreefoverkapping van een van de slippers in kleine letter ‘0-1’ stond. Ik pakte de andere slipper, en ook daar stond op dezelfde plek dezelfde mededeling.

Blijkbaar stond ik met één-nul achter. Hoe had dat kunnen gebeuren, wie had er gescoord, en waarom had ik dat niet gemerkt? Waarom had de slipperfabrikant ervoor gekozen deze uitslag wereldkundig te maken op een plek en in een lettergrootte die niet meteen gericht leken op een snelle ontdekking? Voor hetzelfde geld verkeerde ik nog steeds in onzalige onwetendheid over de score. Ik keek met andere ogen naar de ruimte waarin ik me bevond, ongerust, op mijn hoede, hoe vertrouwd die ruimte me verder ook was. Er was er een wedstrijd gaande waarvan ik niet op de hoogte was. Geen wonder dat ik achter stond. En dan moesten we nog hopen dat het een tussenstand was, en geen einduitslag.

Maar misschien speel ik een uitwedstrijd, bedacht ik, en sta ik met één-nul voor. Die gedachte beviel me beter, maar toen ik weer, met hernieuwde moed, om me heen heek, naar de groene waxinelichtjesboeddha op mijn werktafel, die Metsike ooit voor me kocht toen we in Groningen waren, naar het theelepeltjesmannetje in de vensterbank dat Erica voor me vouwde toen ze hier na schooltijd theedronk en we ontdekten dat de theelepels die ik bij de Blokker had gekocht wel érg dun en flexibel waren, naar de kleine Japanse kom die ik van Eva kreeg toen ik vijftig werd, naar het schilderij van de olifant met de muts dat Marieke Hunze me cadeau deed toen ik hier kwam wonen, naar de poster van een tentoonstelling van Tapiès die ik tijdens een schoolreis in 1978 van een Parijse reclamezuil haalde, naar de Vesuviana die Metsike ooit voor m’n verjaardag gaf en die ze helemaal uit België had laten komen en die op de lage boekenkast staat, waaraan ook het zakje met het achtvoudige pad hangt dat ik ooit van Hanneke kreeg –  – toen ik om me heen keek en dit alles zag, vroeg ik me af hoe er met al deze geschenken om me heen (en dan nog afgezien van de rest, de boeken bijvoorbeeld, en de replica van de 1401 van Wim Rietveld die ik mezelf cadeau deed) ooit sprake van zou kunnen zijn dat ik een uitwedstrijd speelde.

Dit is thuis, meer thuis dan dit was ik nooit eerder. Toch zal ik ooit afscheid van deze dingen moeten nemen, zoals ik ze ooit heb ontvangen. Het gedicht ‘Marc groet ’s morgens de dingen’ van Paul van Ostaijen heeft een onzichtbare pendant, ‘Marc neemt ’s avonds afscheid van de dingen’; de tekst van het gedicht hoeft daarvoor niet te worden aangepast, de nieuwe titel is genoeg.

Maar misschien klinkt ‘afscheid nemen’ nog te actief, als een bewuste daad. Waarschijnlijk zal het ongemerkter gaan.  De wegen van mij en alle dingen om me heen zullen zich scheiden, alles zal via andere routes worden verstrooid. We hebben niets bezeten, we zijn bij elkaar in de buurt geweest; het is nog niet zo’n slecht idee om als ‘bezoeker’ op het scorebord te staan. (‘Het hele leven, beminde gelovigen, is een uitwedstrijd.’)

Goed – ik ga ervan uit dat de wedstrijd nog bezig is, dus ik ga maar weer eens aan het werk. Ik ben bezig met een kort verhaal dat ‘Winter in Amerika’ heet en dat uitgroeit tot een roman. Meestal werkt dat omgekeerd, maar ik ben blij dat het ook eens de andere kant opgaat.

En of ik nu uit speel of thuis, ik ben blij dat op beide slippers in elk geval dezélfde tussenstand staat vermeld, ‘dat mijn bestaan/ wat dit betreft volledig klopt’.

 

_/\_P1020107P1020106P1020108P1020109

(De titel van deze blogpost is uiteraard ontleend aan de gelijknamige driedubbel-lp van George Harrison uit 1970, en aan het gedicht van Van Ostaijen. E Voor het werk van Marieke Hunze, zie hier. Een 1401 is een stoel, en wel van dit model.)
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie, leven en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s